Ontembaar…(1)

Als cadeautje voor mezelf besloot ik de cursus ‘De ontembare vrouw’ te volgen.  De omschrijvende woorden van de cursus ‘archetypen die vrouwen moed geven’, ‘psychologieparel voor vrouwen’ en ‘met creatieve middelen’ spraken mij onmiddellijk aan.

In een toffe groep kon ik een hele week mezelf voeden met verhalen, andere meningen, tekenen, boetseren, ruimte nemen, laten gebeuren,.. In het midden van de week was mijn begeestering zo groot dat ik het boek, waarop de cursiste zich baseerde, ging zoeken in de boekhandel.

ontembarevrouwuntiethestrondwoman

Net voor ik naar het boek greep, viel mijn oog op haar vervolgboek ‘De kracht van de ongebonden vrouw’. De titel zei me niets, de afbeelding op het boek des te meer. Ik begon te twijfelen en besloot het boek willekeurig open te slaan… ‘brief aan jonge mystici’ las ik…  een gevoel van ‘dit wéét ik’ kwam op. Net als het ‘Maria’-kaartje, kocht ik iets dat op basis van een dieper weten, iets dat mijn verstand te boven ging en me met vraagtekens liet rondlopen…

Advertisements

Tijd voor reflectie… (2)

Op zoek naar een verjaardagskaartje in Carmelitana, trok een afbeelding van een vrouw mijn aandacht. Alvorens ik afrekende, vroeg ik de medewerkster wie deze figuur nu juist was. Na wat opzoekwerk vertelde ze me dat het een werk van Bradi Barth betrof en de vrouw op de foto Maria voorstelde.

mariaBradiBarth

Ik stond perplex: in de verste verte kon ik ‘sterke vrouwenfiguur’ niet overeenstemmen met Maria. Mijns inziens werd ze door de kerk schizofreen voorgesteld: langs de ene kant opgehemeld als uitverkoren moeder van een zoon (en geen dochter) en langs de andere kant afgebeeld als uiterst en steeds deemoedig, blank en breekbaar als porselein, bleek en bevroren, uitgewist als Vrouw. Ik miste pit, vuur, lef, emotie, intelligentie, vreugde, echtheid en authenticiteit…  kortom ‘kleur’. Mijn hoofd tolde: ik had puur gevoelsmatig deze afbeelding uitgekozen terwijl ik er mij absoluut niet mee kon identificeren! Luisterend naar ‘vanbinnen’, besloot ik het toch mee te nemen. De winkel verlatende dacht ik ‘Dit is te zot voor woorden.’

‘s Avonds hoorde ik het nummer ‘Let it be’ van de Beatles. Weer stond ik aan de grond genageld: ik ‘luisterde’ nu écht en het leek alsof ik nu pas de gezongen woorden ook hoorde ‘Mother Mary comes to me, speaking words of wisdom, let it be, let it be…’. ‘Verdorie, hier zijt ge weer!’ dacht ik, ‘Wat wilt ge mij toch zeggen?’ ‘Let it be’ en ‘zoek verder’ was het antwoord. Even later hing ik de tekst van het nummer en haar afbeelding bij op mijn prikbord, mij nog steeds afvragende tot wat dit zou leiden…

Tijd voor reflectie… (1)

Mechelen, Lier, Aarschot,… deze begijnhoven had ik achter de rug. Telkens indringende ervaringen, telkens nieuwe dingen die op mijn pad kwamen. Ik had het gevoel aan een puzzel bezig te zijn en per begijnhof één of meerdere puzzelstukken aangereikt te krijgen. Om alle gebeurtenissen en informatie te ordenen, besloot ik een groot prikbord in elkaar te knutselen en aan mijn keukenmuur te hangen. In het hart van het prikbord plakte ik de letters ‘herStory’, aangezien het een zoektocht was naar sterke vrouwenfiguren op en rond de begijnhoven. Hun levensverhaal en eigenschappen zocht ik, zocht ik op, voedde mij, gaf me kracht, had ik nodig.

prikbord

Via lets had ik ondertussen een heleboel tips, titels van boeken en informatie verzameld. Eén woord in het geheel van deze informatie deed me een moment stilstaan: ‘queeste’. Het was alsof er onmiddellijk een puzzelstuk op zijn plaats klikte. Toen ik definitie van dit woord las, (‘Een queeste is een zoektocht; in het bijzonder een zoektocht die het karakter heeft van een levenstaak; is een avontuurlijke, lange reis, met helpers en grote hindernissen. Vaak is de queeste een metafoor voor de zoektocht naar wijsheid, die door de zoeker wordt gevonden door de ervaringen die ze tijdens het zoeken opdoet. Etymologisch is queeste verwant aan ‘question’, vraag. Een bekende queeste is bv. naar de Heilige Graal door Parzival.) ‘wist’ ik dat dit hetgene was waar ik mee bezig was. Ik had een vraag  naar en nood aan herStory en was begonnen met een reis langs de begijnhoven… zonder nadenken hing ik de een verkorte definitie van ‘queeste’ bij aan mijn prikbord…

Herstorisch Aarschot: ontzieling

Het Aarschotse begijnhof werd in 1259 officieel gesticht door een schenking van hertog Hendrik de derde. Deze en andere geldsommen werden gebruikt om een kerk, infirmerie en een aantal pachthoven en gronden aan te werven aan de Demer. Om deze gronden te beschermen tegen overstromingsgevaar werden dijken rondom aangelegd, vandaar de naam van het aanliggende dorp, Begijnendijk.

Na deze periode van bloei en welvaart, brak een mindere periode aan: een brand en verwoesting in de 16e eeuw deed het begijnhof bijna volledig verdwijnen. De beweging herstelde zich en liet alles heropbouwen, waardoor in de daaropvolgende eeuw een tweede bloeiperiode aanbrak. De Franse bezetting maakte echter definitief een einde aan nieuwe intredingen en uitbreidingen, waardoor de honderdtal begijnen langzamerhand uitdunden. Een volledige ontzieling van het hof kwam vier jaar na het overlijden van de laatste begijn: in 1860 werd een nieuwe straat dwars door het begijnhof aangelegd. De kerk, begijnhofpoort en een deel van de infirmerieschuur werden weggeveegd om plaats te maken voor de huidige Stationsstraat. Het besloten karakter van het begijnhof ging hiermee definitief teloor.

De huizenrij die dienst doet als bejaardenwoningen.

De huizenrij die dienst doet als bejaardenwoningen.

Prachtige restauratie van een kleine huizenrij.

Prachtige restauratie van een kleine huizenrij.

De huizenrij voor de Onze-Lieve-Vrouwekerk heeft nu een functie als bejaardenwoningen. Een aantal gevels vertonen de pracht van restauratiewerken, de ‘moderne’ woonblokken aan de andere kant van het begijnhof ontzielen echter het totale plaatje van wat ooit een prachtig begijnhof was…

Bron: Heirman, M. , Langs Vlaamse begijnhoven.

Aarschot (2): ontzieling

Het begijnhof verlatende, besloten wij een naburig park op te zoeken: wat groen zou ons deugd doen! Onderweg passeerden we de Onze-lieve-vrouw-kerk en trof dit beeld van Sint-Jacob mij.

 P1030721

Ik herinnerde me in Lier ook een link met deze heilige te hebben, nl. het bezoeken van de Sint-Jacobskapel. Alhoewel ik het voor de hand liggende verband kon zien, begijnhovenbezoeken als ‘weg’ zoals deze van Compostela, had ik het gevoel dat er een andere en nog diepere betekenis inzat daar vooral de schelpen mijn aandacht trokken.

 P1030722

Vanop de parking vertrekkende, schreef ik de naam van het naburige dorp ‘Begijnendijk’ op. Ik wilde uitpluizen wat het eventuele verband was met het begijnhof.

Na de twee ‘ups’ van begijnhoven in Mechelen en Lier, was Aarschot een eerste ‘down’…