Tijd voor reflectie… (2)

Op zoek naar een verjaardagskaartje in Carmelitana, trok een afbeelding van een vrouw mijn aandacht. Alvorens ik afrekende, vroeg ik de medewerkster wie deze figuur nu juist was. Na wat opzoekwerk vertelde ze me dat het een werk van Bradi Barth betrof en de vrouw op de foto Maria voorstelde.

mariaBradiBarth

Ik stond perplex: in de verste verte kon ik ‘sterke vrouwenfiguur’ niet overeenstemmen met Maria. Mijns inziens werd ze door de kerk schizofreen voorgesteld: langs de ene kant opgehemeld als uitverkoren moeder van een zoon (en geen dochter) en langs de andere kant afgebeeld als uiterst en steeds deemoedig, blank en breekbaar als porselein, bleek en bevroren, uitgewist als Vrouw. Ik miste pit, vuur, lef, emotie, intelligentie, vreugde, echtheid en authenticiteit… ¬†kortom ‘kleur’. Mijn hoofd tolde: ik had puur gevoelsmatig deze afbeelding uitgekozen terwijl ik er mij absoluut niet mee kon identificeren! Luisterend naar ‘vanbinnen’, besloot ik het toch mee te nemen. De winkel verlatende dacht ik ‘Dit is te zot voor woorden.’

‘s Avonds hoorde ik het nummer ‘Let it be’ van de Beatles. Weer stond ik aan de grond genageld: ik ‘luisterde’ nu √©cht en het leek alsof ik nu pas de gezongen woorden ook hoorde ‘Mother Mary comes to me, speaking words of wisdom, let it be, let it be…’. ‘Verdorie, hier zijt ge weer!’ dacht ik, ‘Wat wilt ge mij toch zeggen?’ ‘Let it be’ en ‘zoek verder’ was het antwoord. Even later hing ik de tekst van het nummer en haar afbeelding bij op mijn prikbord, mij nog steeds afvragende tot wat dit zou leiden…

Advertisements