In memoriam: acht eeuwen begijnengeschiedenis – In memoriam: eight centuries of beguine herstory

(English: see below)

Op 14 april 2013 overleed Marcella Pattyn, laatste begijn ter wereld. Haar dood betekende het einde van acht eeuwen uniek erfgoed; de begijnenbeweging was één van de grootste bewegingen in de geschiedenis. In de meeste literatuur krijgen we een beeldvorming aangemeten die hen ofwel versuikerd tot naïeve vrouwen ofwel opgehemeld tot ‘supervrouwen’. Beide stereotypen beantwoorden geenszins aan menselijkheid, noch aan de realiteit van het begijnse leven en getuigen van zowel een snel, ongegrond oordeel als een armoedige kennis van hun geschiedenis.

19620234

De tien laatste Bredase begijnen (20e eeuw). Foto uitsluitend voor educatief gebruik. –  Foto: door L.P. le Grand, collectie Stadsarchief Breda, id.nr. 19670284.

De begijnen hebben een nieuwe levensstijl en een nieuw literair genre op hun naam staan: zonder hen zou de mystieke literatuur er anders hebben uitgezien. Zij pionierden door over hun spiritueel-religieuze theologie in de volkstaal neer te schrijven én te kiezen voor het single leven in verbinding met andere vrouwen. In 1998 kroonde UNESCO dertien Vlaamse begijnhoven tot Werelderfgoed.

mechtildboek

13e eeuwse begijn Mechtild van Maagdenburg pionieerde in de volkstaaltheologie met ‘Het vloeiende licht van de godheid’

De begijnenbeweging was een Europese vrouwenbeweging die acht eeuwen lang stand hield ondanks dubieuze kerkelijke boodschappen, een veranderende tijdsgeest en pandemieën zoals de pest en de cholera. De begijnen namen hun hele geschiedenis een actieve rol op als medisch personeel en voorzagen voedsel en hulp aan mensen met financieel beperkte middelen. ‘s Werelds laatste begijn, Marcella Pattyn, sloot de begijnse geschiedenis af met haar vurige wens tot en uitoefening van zorg voor chronisch zieke mensen. In haar laatste jaren op het Kortrijkse begijnhof fungeerde zij als toeristische trekpleister, een rol die ze gebruikte om zelfgemaakte poppen te verkopen ten voordele van ziekenondersteuning.

marcella

Marcella Pattyn (1920-2013)

Haar overlijden was wereldnieuws, reikte tot de media in onder meer Polen en Amerika én zette haar als eerste Vlaming neer in het gerenommeerde tijdschrift ‘The Economist’.

(In English)

On April 14th 2013 Marcella Pattyn, last beguine of the world, past away. Her death meant the end of eight centuries of singular heritage; the beguine movement was one of the largest movement in herstory. Literature about the beguines reduces them mostly to sugary, naïve women or glorifies them to ‘super women’. Those stereotypes have nothing in common with their humanity, nor with the daily reality of beguine life. Using those stereotypes show a quick judgement and poor knowledge about the beguine herstory.

19620234

The ten last beguines of Breda (20th century). Photo exclusively for educational purpose. –  Photo: by L.P. le Grand, collection City Arhives of  Breda, id.nr. 19670284.

The beguines invented a new life style and a new genre of literarture: our knowledge of mysticism would not be the same without them. Pioneering by writing about theology in  the vernacular and by choosing to live a single life in connection with similar women. In 1998 UNESCO labeled thirtheen Flemish beguinages World Heritage.

mechtildboek

13th century beguine  Mechtild  Magdenburg pioneered in vernacular theology by writing ‘The flowing light of the godhead’.

The beguine movement existed eight centuries through church messages, changing times and pandemics, e.g. cholera and the Black death. Through their herstory the beguines were actively involved in medical care, also providing food and aid for people with less financial resources. Marcell Pattyn, worlds last beguine, ended beguine herstory with this spirit of taking care: she specified her work to chronic ill people. During her last years as beguine on the beguinage of Kortrijk, Marcella sold puppets to gather financial support for ill people.

marcella

Marcella Pattyn (1920-2013)

Marcella’s passing made world news, even Polish media reported it. ‘The Economist’, one of the most renowed international magzaines honoured her with an article, making her the first Flemish person to get press attention in this British newspaper.

© D. Van Linden

In memoriam: acht eeuwen begijnenerfgoed – In memoriam: eight centuries of beguine heritage

(In English: see below)

Zes jaar geleden, op 14 april 2013, overleed de laatste begijn, Marcella Pattyn. Zij knipte de draad door van acht eeuwen geleefd vrouwenerfgoed: vrouwen die een nieuwe levensstijl en een nieuw literair genre op de kaart zetten. De begijnen, de grootste en langstdurende beweging uit de Westerse geschiedenis, worden tot op vandaag gelabeld als ‘vaag’ en ‘onbestemd’, zo onrecht aandoende aan het erfgoed dat zij hebben neergezet.

begijnPrenenbriefkaartcollectieJStormeSTORME_PBK_0487

Begijn op het Elizabethbegijnhof te Sint-Amandsberg. Copyright: Archief Gent, collectie J. Storme, STORME_PBK_487 (digitaal gebruik)

Doorheen de geschiedschrijving zijn de begijnen bedolven onder lagen van betutteling, en versuikering, waarbij hun verhaal dan weer door de ene dan weer voor een ander doeleind werd toegeëigend. Deze lagen eraf schrapen en dat wat geschieden-is terug schenken aan zij die het geleefd hebben, …. de begijnen zelf, vanuit het principe ‘ere wie ere toekomt’, is wat zij rechtmatig verdienen.

(English)

Six years ago, on April 14th 2013, the world last beguine died. Marcella Pattyn cut the rope of eight centuries of beguine herstory: women who invented a new way of life and a new literacy. The beguines made the largest movement in Western herstory, yet their heritage is labeled as ‘unclear’, not honouring the legacy they left.

begijnPrenenbriefkaartcollectieJStormeSTORME_PBK_0487

Beguine on the beguinage of St.-Amandsberg (Gent). opyright: Archief Gent, collectie J. Storme, STORME_PBK_487 (digital use)

Through history the beguines were covered under layers of sugar and a greater attention on the impact of church sources instead of naming their strength. They got used for many purposes, their story taken from them. it’s time to scratch those layers away and to give their back to the only ones who own it,… the beguines themselves. 

Copyright: Debby Van Linden

‘Begijnen’ in 2018: een terugblik – Looking back on a beguine 2018

(English: see below)

Verder bouwen aan het boek ‘Wijze vrouwen’

Het afgelopen jaar 2018 stond volledig in het teken van het ‘Wijze vrouwen’-boek: archiefbezoeken werden afgewerkt waarna alle aandacht ging naar de start van ‘deel 1: achthonderd jaar begijnengeschiedenis’. Als kapstok werd een fasenmodel ontwikkelt, om zo de begijnengeschiedenis op een ‘verteerbare’ manier weer te geven. Donateurs werden halfjaarlijks van het vorderen van het project ‘Wijze vrouwen’ op de hoogte gehouden.

begijntje-2

Begijn kijkt uit het raam. Copyright: ‘Beeldenplukker’ – met toestemming.

De versuikering voorbij…

Sinds de actie voor ‘begijn’ op het Gentse straatnaambord van Marcella Van Hoecke in 2017, slingert een groeiend besef van de noodzaak tot het wegvegen van de ‘versuikering’ van de begijnen zich doorheen Vlaanderen. Een aantal begijnhoven droegen ‘begijnen’ reeds uit, anderen sprongen op de kar. Op het vaak onbedoelde, doch versuikerde gebruik van de naam ‘begijntje(s)’ werd door middel van een bericht vriendelijk, doch aandringend de vraag gesteld van de betuttelende schrijfwijze af te stappen. Besturen van begijnhoven, hieraan verbonden organisaties, archieven en specialisten ter zake, betrokkenen en iedereen die het begijnenerfgoed genegen is,… allen dragen we bij aan de boodschap ‘we zeggen ‘begijnen”. Hierbij een warme oproep de versuikering van de begijnen in Vlaanderen en Nederland te maken tot wat ze is, namelijk ‘voorbij’.

(English)

Working for ‘Wise women’

In 2018 all attention was foced on working for ‘Wise women’:  as archive visites ended, the beginning on part one ‘Eight hunderd years of beguine herstory’ took place. A moel, consisting of different stages of beguine herstory, was developed to offer the reader an overview of the many achievements of the beguines. Funders recieved every six monhs a report of the research progression.

begijntje-2

Beguine looking out of the window. Copyright: ‘Beeldenplukker’ – with permission.

Erasing the sugar coat on the beguines

Since the change of the street name of beguine Marcella Van Hoecke in 2017, a growing realisation of the need to erase the surgary layer on the beguines in Flanders and the Netherlands rose. A few beguinages already took a clear stand in this, others took the idea in. Mostly not mend to belittle, but still not giving them a worthy place, the name ‘little beguine’ pays no respect to the women. Those who still do this, got a friendly but steady message to change that. Specialists, boards of beguinages, archives and everybody who is someway involved or interested in beguines and beguinages… we all are able to lift our voice and pen, saying ‘beguines’. As 2019 has started, I kindly invite you to join this movement and to give the sugar coating on the beguines the place where it belongs,.. in the past. We say ‘beguines’ and speak it into existence.

© Debby Van Linden

 

Vrouwensteden in een bad van licht – Women cities bathing in light

(In English: see below)

Tijdens de kortste dagen van het jaar 2018 laten enkele begijnhoven een sfeervolle gloed over hun erfgoed hangen. Zowel in Leuven, Kortrijk als Turnhout kan je tijdens de decembermaand de vrouwensteden in een ander licht aanschouwen…

  • Universitair Woonerf Groot Begijnhof ‘Ten Hove’ Leuven

op 8 december van 17u tot 21u verlichten kaarsen het gehele begijnhof. De organisatoren, de Leuvense groep ‘Mannen van ’70’, verkopen kaarten ten voordele van de ‘Make a wish’-foundation ter vervulling van de wens van kinderen met een levensbedreigende ziekte.

 

fotoleuvenhofcaroliencoenen

foto door Carolien Coenen – met toestemming

  • Sint-Elisabethbegijnhof te Kortrijk

verlicht van 10 december tot 6 januari de vrouwenstad in Kerstsfeer, een realisatie vanuit de leerwerkplaats Kortrijk.

  • Sint-Catharinabegijnhof te Turnhout

Op 24 december van 17u30 tot 21u straalt het begijnhof één en al kaarsgloed uit, met dank aan vele vrijwillige handen. Het Begijnhofmuseum is die avond uitzonderlijk tot 21u open (gratis toegang).

 

(English)

During the shortest days of December a few beguinages will bathe in lights. The women cities of Leuven, Kortrijk and Turnhout provide an opportunity to see them in a different light…..

  • University Residency Large Beguinage ‘Ten Hove’ Leuven

from the 8th of December from 5 till 9 o’clock  the whole beguinage will bath in lights. This work is organised by ‘Mannen van ’70’, selling cards to fund ‘Make a wish’: on organisation who realises dreams from dying children.

 

fotoleuvenhofcaroliencoenen

picture by Carolien Coen – with permission

  • Beguinage Saint-Elisabeth at Kortrijk

from the 8th of December till the 6th of January the women city wil be decorated with Christmas lights, a realisation of a social learning project at Kortrijk.

  • Sint-Catharinabegijnhof te Turnhout

On the 24th of December from 5’30 till 9 o’clock the beguinage will glow in candles, a realisation by many voluntary hands. The Beguinage Museum will be open that evening till 9 o’clock – free entrance.

 

© Debby Van Linden

 

Restauraties begijnenerfgoed Gent – Restaurations beguine heritage Ghent

(In English: see below)

Het begijnse erfgoed bewaren betekent een ware uitdaging aangaan: zorg voor monumenten betekent blijvend restaureren. Hoe staan de zaken ervoor te Gent?

De restauratiewerken op de Gentse begijnhoven staan niet stil, zowel een aantal huizen van de voormalige Ter Hoye vrouwenstad als een huis aan de Begijnhofdries op het ‘oude’ Sint-Elisabethbegijnhof staan in de stijgers. Ook de begijnhofpoort van laatstgenoemd hof wordt momenteel aangepakt: een korte toelichting.

Achtergrond

Einde negentiende eeuw, een paar jaar nadat de begijnen hun nieuwe begijnhof te Sint-Amandsberg bewonen – dankzij het deskundig leiderschap van grootjuffrouw Julia Verhaeghe! – zet de stad Gent verdere stappen ter ontmanteling en afbraak van de voormalige vrouwenstad: enkele huizen en de groteske begijnhofpoort worden resoluut afgebroken. Dankzij inspanningen van ‘De Vrienden van Oud-Gent’ zal het poortgebouw in de jaren 1920 herrijzen aan de ringkant van het Bijlokemuseum. De stenen van het gebouw bestaan deels uit gerecupereerde en nieuwe materialen.

BijlokeSTAMpoortbegijnhof

De begijnhofpoort van het ‘oude’ Sint-Elisabethbegijnhof te Gent, rond 1920 aan de Bijloke-site. Foto copyright: De Zwarte Doos, Archief Gent, SCMS_FO_1022, met toestemming.

Restauratie

Momenteel staat het poortgebouw in de steigers ter herstelling van zowel de gevel, de daken en het schrijnwerk. Samen met het gebouw wordt ook de aangrenzende Armenpoort en de Baudelozaal aangepakt. De voorlopige planning geeft aan dat de werken tegen einde 2018 klaar zullen zijn.

P1030767

Begijnhofpoort ‘Sint-Elisabethbegijnhof Gent’ voor de restauratie, gelegen langs de ringkant van de Bijloke-site. Foto copyright: D. Van Linden.

Met vriendelijke dank voor passende informatie aan W. De Vuyst, Onderzoek en collectie, STA’M – Bijlokesite.

(In English)

Preserving the beguine heritage is a true challenge: care for monuments means processing ongoing restauration. How are things going in Ghent?  

Restauration works on the beguine heritage are done on three places: at houses at the women city of Ter Hoye, at a house on the beguinage of Saint-Elisabeth (placed at the central square called ‘Begijnhofdries’) and the former gate building is renovated. A short explanation on the last restauration works…

Background

By the end of the nineteenth century, a few years after the beguines moved to their new women city at Sint-Amandsberg – a realisation of clever negotiation by misstress Julia Verhaeghe!- , the city of Ghent continues to destroy parts of the beguinage: a few houses and the gate are removed. The political work from the group called ‘De Vrienden van Oud-Gent’ will gain results: around 1920 the gate building of the old beguinage was rebuild at the Museum on the former monastry called ‘De Bijloke’. The stones of the gate building are a combination of new and original materials.

BijlokeSTAMpoortbegijnhof

Gate building of the ‘old’ beguinage Saint-Elisabeth  (Ghent), around 1920 at the Bijloke-site. Foto copyright: De Zwarte Doos, Archief Gent, SCMS_FO_1022, with permission.

Restauration

Today restauration works on the gate building are in progress: the surface, the roof and all joinery will be inspected and refreshed. The adjacent buildings, e.g. the Room ‘Baudelo’, will be restaurated together with the central gate. By the end of 2018 all works should be finished.

P1030767

Gate building of the ‘old’ beguinage ‘Saint-Elisabeth’ at Gent’ before restauration, now located at the Bijloke-site. Foto copyright: D. Van Linden.

Thank you for providing kind information: W. De Vuyst, research and collection, STA’M – Bijlokesite.

© Debby Van Linden

 

 

5 jaar begijnenpassie – Five years of beguine inspiration

(In English: see below)

Vijf jaar geleden, op 18 mei 2013 precies, sloeg op het Antwerpse begijnhof de begijnse passie in… om zich diep te nestelen en te zorgen voor een reis vol ontdekkingen en inspiratie, overgaande in een eigen-zinnige inzet voor en het uitdragen van het begijnenerfgoed als deskundige.

De passie verdiepte zich, verbreedde mijn horizon, leidde tot vele nieuwe contacten en nieuwe wegen. Ik ben alvast benieuwd naar wat nog komen zal… maar eerst even vieren!

smulpaapje-5-jaar-taart-web2

(English)

Five years ago, on May 18th exactly, my passion for the beguines arose at the beguinage of Antwerp… she settled herself into the depts of my soul and took me on a journey full of discoveries and inspiration, resulting in carrying forward their heritage as an expert.

This passion developed, grew, expanded, leading to many contacts and new roads. I’m looking forward to what will come…  after a well deserved celebration!

 

Eén jaar ‘Wijze vrouwen’-onderzoek: een terugblik -Looking back on one year of research on ‘Wise women’

(English: see below)

Op 7 maart 2015, zowat een jaar geleden, duwde ik, ondersteunt door het Kortrijkse begijnhof, een oproep tot sponsering voor een begijnenboek de wereld in. Het idee was ontstaan enkele maanden eerder, de voorbereidingen (o.a. inwerking in het archiefwezen) namen zes maanden in beslag. De crowdfunding lanceren betekende een risico nemen: zouden mensen willen steunen? Was Vlaanderen (en daarbuiten) klaar voor een boek vanuit vrouwelijk perspectief genaamd ‘Wijze vrouwen’?

 

Het antwoord werd snel duidelijk: ‘ja’. En zo geschiedde: ik dook in de wereld die het begijnse erfgoed rijk is, een ware ‘Reformatie’ in tijdsbesteding en ideeëngoed. Eén ding werd me snel duidelijk: deze vrouwen waren ‘van alle markten thuis’. Als projectleidster verdiepte ik me in deze ‘markten’: (politieke) geschiedenis, theologie, archiefwerk alsook opzoekmethoden, lezen, schrijven, onderzoekers bevragen en verslaggeving.

Ondertussen is er een jaar van hard werken voorbijgegaan, één derde van het begijn(hoof)se  parcours is achter de rug. Momenteel ligt de nadruk op verwerking en schrijven aan de laatst bezochte archieven van Vlaams-Brabant. Vanaf mei gaat het onderzoekswerk richting noorden.

Boek wijze vrouwen

Foto en ontwerp: W. Vandamme

Alhoewel archieven en bibliotheken een rijk arsenaal aan materiaal bieden, is me ondertussen duidelijk geworden dat ‘geschiedenis’ breder is dan dat: het is iets dat de begijnen elke dag ‘leefden’ en waar ze soms op gewiekste wijze gebruik van maakten. Ik vraag me af hoeveel, al dan niet religieuze zaken, ‘in de minne’ werden geregeld.

Een jaar geleden begon ik groen maar vastberaden aan dit begijnse avontuur, ondertussen komt het terrein me vertrouwder over. De (onderzoeks)weg doorheen het Vlaamse land  bewandelende, bracht me in contact met uiteenlopende situaties en een rijke variatie aan mensen. Ik maakte kennis met onbekende poorten, geboden kansen, ondersteunende woorden, maar ook jaloezie, vertrouwenskwesties en de nood aan juridische kennis. De passie is echter enkel maar gegroeid, de vrouwen blijven me verbazen. Onder de suikerzoete, 19e eeuws geromantiseerde laag van deze vrouwen ligt een zee van 800 jaar herstorisch erfgoed dat mij tot op vandaag blijft begeesteren.

(English)

At about one year ago, on March 7th 2015, and supported by the beguinage of Kortrijk I lanced a call to gather fundings for a book about the beguines. The idea was born a few months before that particular month. Preparations (e.g. learning how to do archive work) took a period of six months. Putting the crowdfunding out was taking a risk: would there be support for ‘Wise women’? Where people in Flanders (and abroad) ready for a book from a feminime perspective?

These questions were quickly answered: ‘yes’. And so it happened I dove into the world of the beguine heritage. Now I can call it a ‘Reformation’ on ideas and how to spend my time. One thing got clear to me: these women brought many fields together. This made me wanted to explore them: theology, archive work, research methods, interviewing other researchers,…

One year of hard work has past, one third of the road lays behind me. At this moment the focus is put on writing about the beguinages of the central part of Flanders. From May on the north side of Belguim will be visited.

medieval-woman-writing-detail

One thing is defenitely clear to me: although libraries and archives show a rich collection of information, the word ‘herstory’ are so much broader then that. The beguines lived every day their heritage. I truly believe many things were not written down.

One year ago I started this aventure with a determined heart and a searching spirit. Walking this road, I got to meet different people and situations. I got chances, supporting deeds and words, but also negativity. The beguines keep on surprising me, my passion grows. Underneath the in the 19th century romantised, sugary layer on the beguines there’s an ocean of 800 herstorical heritage that keeps me inspired.

© Debby Van Linden

Bezoekerscentrum begijnhof Diksmuide (4)-Visitors centre: the beguinage of Diksmuide (4)

(In English: see below)

Enkele maanden geleden verscheen een reeks over begijnenmusea. Ook in Diksmuide werd er geïnvesteerd om een modern bezoekerscentrum te lanceren. Hierbij laat ik het graag aan bod komen.

Het begijnhof van Diksmuide, specifiek de ‘overblijvende’ vleugel ten tijde van de Franse Revolutie, stond een drietal jaren in de steigers. Naast de gerestaureerde vleugel werd ook het voorhene portiertressenhuis opgeknapt. Boven de winkel met zelfgemaakte decoratieve geschenken door de bewonersgroep ‘De Lovie’, genaamd ‘Huis van juffrouw Sibylle’, werd een modern bezoekerscentrum aangelegd.

Bij binnenkomst in het begijnhof wordt een kort overzicht van de begijnengeschiedenis van Diksmuide aangeboden. Het Bezoekerscentrum aan de overkant van de ingangspoort verwelkomt geïnteresseerden.

p1080809

Bezoekers kunnen in het centrum via een tijdslijn de geschiedenis van het begijnhof volgen en enkele schilderijen en beelden van nabij bekijken.

p1080785

Het bezoekerscentrum toont een mooie investering in de begijnse geschiedenis met recent verkregen informatieve stukken – het begijnhof werd immers tot ruïne gebracht door de Eerste Wereldoorlog en verloor daardoor haar geschiedkundig materiaal. Met het nieuw ingerichte informatieparcours, zorg en overzicht uitstralende, wordt ook op het begijnhof van Diksmuide de begijnengeschiedenis in de belangstelling gezet.

Adres en openingsuren:

Begijnhofstraat 2 te 8600 Diksmuide

Open van woensdag t.e.m. zaterdag van 14u tot 17u30.

(In English)

A few months ago I published about beguine museums. In the west part of Flanders, specificially in Diksmuide, recently a small but modern beguine museum was installed.

The part of the beguinage, kept during the French Revolution, was renovated for three years. One house was transformed into a shop where decorations, made by residents of ‘De Lovie’*, are sold. On the second floor the Visitors Center is located.

Walking through the entrance of the beguinage, a short summary of the past of the beguinage is explained. The Visitors Center is located richt in front of those information panels.

p1080809

Represented in a time line, you gain information about the past of the beguines and their women city. Archive documents are presented and a few paintings can be viewed.

p1080785

This Visitors Center shows a recent, carefull and thoughfull investment in the past of the beguines with recent archive material – the beguinage was ruined during the First World War and lost a lot of documents. Providing this beguine museum is a new piece of beguine past, being put in the spotlight!

Location and opening times:

Begijnhofstraat 2, 8600 Diksmuide

Open from Wednesday till Saturday from 2 o’clock till 6’30.

*’De Lovie’ is a community of people with mental disabilities.

Met grote dank aan C.  Vandewalle voor de vriendelijke toelichtingen en informatie./ Thank you at C. Vandewalle for providing friendly services and information.

© Debby Van Linden

Terugblik op 2016 – Looking back on 2016

(In English: see below)

Een bezielend, begijns Nieuwjaar toegewenst!

Het voorbije jaar was er één van ‘inzet, lef en organiseren alom’, allemaal gedragen door de passie voor het begijnse erfgoed…

Januari en februari vormde maanden van plannen, afspreken, overleggen en opvolgen. Na inwerking in het archiefwezen in 2015, volgde de voorbereiding voor de crowdfunding in het kader van een boek met de titel ‘Wijze vrouwen’.

cropped-geef-de-begijnen-een-identiteit-01.jpg

Op 7 maart lanceerde de campagne  onder de titel ‘Geef de begijnen een identiteit!’. Een aantal intense weken van hard werken volgden. Het resultaat loonde: het beoogde onderzoeksbudget werd opgehaald. Steun kwam van een aantal begijnhoven, vanuit het persoonlijke netwerk en van mensen die het begijnenerfgoed genegen zijn. Samen maakten zij de start van het ‘Wijze vrouwen’-project mogelijk.

In april werd de campagne opgevolgd met het versturen van dankkaarten aan donateurs die deze optie verkozen en werd het onderzoek gestart. Tevens werden in deze maand en de daaropvolgende een aantal donateursbezoeken afgelegd. Het onderzoekswerk spitste zich vooreerst toe op de begijnhoven en hun markant vrouwen. Alle genomen stappen in het onderzoeks-en schrijfwerk werden en worden weergegeven via de ‘Wijze vrouwen’-website.

In de zomermaanden werd het uitdragen van het begijnenerfgoed verder gezet met een occasionele vertelwandeling.

_dsc0032

Begijnhovenqueeste zette het pr-werk voor het vrouwenerfgoed ook om in berichtgeving voor Erfgoeddag, Open Monumentendag en de winters verlichte begijnhoven, waarbij berichtgevingen via de facebookpagina niet werden vergeten.

Terugkijkend…

Wat begon als een ontdekking werd een interesse, vervolgens een engagement om wekelijks te schrijven onder blogvorm en, voor ik het wist, een passie die ik op verschillende manier uitdraag. Sinds de eerste blik op de dansende vrouwen van kunstenares Mariëtte Teugels te Mechelen en het binnenstappen van het begijnhof van Antwerpen in 2013 zijn bijna vier jaar verstreken. Inmiddels leer ik met rasse schreden bij over kerkgeschiedenis, mystiek, verwezenlijkingen door vrouwen,(politieke) geschiedenis, archivistiek en erfgoed. Naast hartelijke ondersteuning vanuit onverwachte hoeken, ontmoette ik ook zaken die, maatschappelijk gezien, weinig tot niet uitgesproken of opgeschreven worden: auteursrechtschending, het stelen van mijn ideeën, machtsspelletjes, afspraken niet nakomen en onbegrip. Doorheen deze soms intense leertijden, blijft één ding aanwezig: een grote verwondering naar een stuk geschiedenis dat zoveel velden, thema’s en ontdekkingen samenbrengt… en 800 jaar lang, doorheen periodes van groei, bloei, schade en wederbouw, door vrouwen uitgedragen. Verder kan ik rekenen op een aantal mensen die me door dik en dun steunen, een gewaardeerde rijkdom.

Wie het begijnenerfgoed bestudeert stuit op een paradox: hoe meer informatie je verzamelt, hoe meer ze door je handen glippen. Tot op de dag van vandaag is de oorsprong en het ontstaan van de beweging een raadsel waarover veel gespeculeerd wordt. De vrouwen lijken niet te traceren… of schieten onze methoden tekort? En zijn te wel te (be)grijpen?

(in English)

Wishing you a sparkling, beguine New Year!

Looking back on 2016…

The months of January and February were intense: after gaining basic archive knowlegde the year before, I organised and planned everything for the ‘Wise women’-crowdfunding.

cropped-geef-de-begijnen-een-identiteit-01.jpg

On March 7th the campaign, titeled ‘Give the beguines an identity!’ lanced. A few weeks of hard work, dedicated to fundraising, followed. By the end of March the goal was reached: support came from beguinages, from my personal network and from people who are also interested in the past of the beguines.

As April started, a thank you card for funders was made and send. I also visited a few funders. Meanwhile, all project steps were written down monthly on the website.

_dsc0032

During summer I was asked to provide a few guide tours on beguinages, another way of spreading knowledge on the beguines.

Writing on this blog continued by publishing about Heritage Day, Day of Open Monuments and winter time on beguinages. In between news was provided on the facebookpage.

Looking back…

What started as a discovery became an intrest, followed by an engagement to write every week. Almost four years have passed since visiting the statues of the dancing ladies at Mechelen, sculptured by Mariëtte Teugels, and my first steps on the beguinage of Antwerp. Now I learn about church history, mysticism, herstory, archive work and heritage. I met positive reactions and support, but also sexism and manipulation – talking or writing about the last topics are still taboo in our society. During those intense periodes of learning one thing stays: an astonishment for a piece of herstory bringing together so many fields, themes and discoveries over 800 years of existence. I can count on people who supported me throughout the year.

Stuyding the heritage of the beguines means meeting a paradox: the more information I gain, the more the women seems to slip through my hands. Up untill now the origin of the beguine movement is unknown and much speculation is done. ‘The women left too little traces.’ one says… or do we lack in methods? And maybe they are not here to grasp?

© Debby Van Linden

Een wens voor stille dagen – A wish for silent days

2016 was een jaar met tal van verrassingen en omwentelingen, in 2017 wordt in dezelfde begijnse spirit verder gewerkt. Deze wintertijd leent zich voor reflectie, bezinning, terugkijken, genieten en … uitkijken naar het nieuwe.

Hierbij wens ik u graag fijne feestdagen en een sprankelend 2017 toe!

8033724-heart-in-crystal-form-under-candle-light

2016 was a year with lots of surprises and changes, the same beguine spirit will be put forward in 2017. This winter time is made for reflection, looking back, integrating and … looking forward to new things.

Wishing you merry holidays and a blooming New Year!