Begijnhoofse stilte…

In het kader van ‘De dag van de Stilte’ op 24 oktober, tevens de dag waarop we de klok naar het ‘winteruur’ draaien, wijd ik een blogstuk* aan de krachtbron die stilte voor mij vormt, en dan specifiek op de plaats waar ik het liefst kom: mijn vrouwensteden.

Een bezoek aan een (bij voorkeur Antwerps, Kortrijks of Gents) hof is als een duik in de zee: ik zwem doorheen verschillende lagen en ervaringen die me, stuk voor stuk, bezielen en oneindig blijven boeien.

Toegangspoort van de Antwerpse begijnhofkerk, een parel van stilte.

Toegangspoort van de Antwerpse begijnhofkerk, een parel van stilte.

Rondkuieren op een hof in stilte is vooral ‘persoonlijke solitude‘** voor mij: de chronostijd verdwijnt, de kaïrostijd neemt het over en zorgt zo voor een herstelbeweging tegenover de hectische wereld met een overload aan prikkels. In deze stilte keer ik ‘naar binnen’, naar die plek die ik ‘mijn innerlijke tempel’ noem, mijn ‘room of my own’. De poort van een begijnhof binnengaande, opent deze ‘room of my own’ zich. De intieme structuur van het hof, de ‘stille’ vrouwenbeelden, elke kassei,… her-inneren me aan pure vrouwenkracht: hier hebben zo’n acht eeuwen vrouwen rondgelopen, gewerkt, gebeden en geleefd en… hun ‘stilte-erfenis’ nagelaten.

stiltespreuk

‘Begijnhoftijd’ is vooral ‘zijn‘: niets hoeft plat geanalyseerd en/of verklaard te worden, een proces van tot rust komen en me laven aan de stilte, de vrouwenenergie en de seizoensgebonden veranderingen van het licht en de natuurelementen komt automatisch tot stand.

Begijnhof Kortrijk: Sin-Annazaal en beeld van M. Pattyn.

Begijnhof Kortrijk: Sint-Annazaal, tevens belevingscentrum, en beeld van M. Pattyn, de laatste der begijnen – een plaats met beeldende vrouwenkracht.

Al deze ingrediënten samen vormen voor mij een bron van creativiteit, innerlijke en tevens mystieke voeding en ontwikkeling én een deelname aan wat ik ‘het vrouwelijk goddellijke‘ noem, kortweg ‘Thuis‘. Regelmatig ‘thuiskomen’ in stilte draagt bij tot een (grotere) alertheid voor mijn innerlijk leven waardoor ‘binnen’ en ‘buiten’ in balans worden gehouden.

Begijnhoofse stilte? Mijn bron van rijkdom, graag in overvloed…

© Debby Van Linden

*stilte heeft als kenmerk niet in woorden uitdrukbaar te zijn, elke poging tot taalvorming ervan doet ze eigenlijk deels teniet; toch vormt taal ook een manier om net dit aspect in de kijker te plaatsen. ‘In den beginne was er stilte…’

**het fysieke feit van ‘al-één/alleen’ te zijn

Bronnen:

Maitland, S. (2012). Stilte als antwoord. Scriptum Books, London.

Gieles, L. (2011). Thuis. Een uitnodiging om te leven vanuit je oorsprong. Uitgeverij Samsara bv., Amsterdam.

Le Blanc, N. (2014). Solo. Waarom steeds meer mensen alleen wonen. De Bezige Bij, Antwerpen.

Woolf, V. (1985). Een kamer voor jezelf. De Bezige Bij, Amsterdam.

Bonneure, K. (2012). Stil levenEen stem voor rust en ruimte in drukke tijden. Lannoo, Tielt.

artikel: ‘Stilte is een voedend mysterie’ door Fl. Imandt, 24 april 2004 in de katern ‘Cultuur’ van het magazine ‘BN/De Stem’

Korte tijd na het schrijven van dit stuk, kreeg ik de tip het werk ‘De smaak van de stilte’ van Bieke Vandekerckhove te lezen. Veel dank aan Beatrice Hubene om mij dit bezielde, ‘stille’  boek aan te raden: het werk kwam ‘op het goede moment’.

Advertisements

Nazomeren in Lier…

September was een gevulde maand: op Open Monumentendag werden de hoven van Gent en Sint-Amandsberg bezocht (de glorieuze begijnhofkerk van O.-L.-V. Ter Hoye en de groothuizen van beide hoven zijn ronduit prachtig), vervolgens werd het toeristisch seizoen afgesloten met een vertelwandeling op het Gentse hof en als laatste diende begijnhovenqueeste een projectvoorstel in bij het Ann Huybensfonds: een boek over ‘mijn wijze vrouwen’. Deze maand wordt niets voor niets ‘alchemistenmaand’* genoemd…

Rondkuien op het hof en mooie ogen-blikken verzamelen...

Rondkuien op het hof en mooie ogen-blikken verzamelen…

Na al die bedrijvigheden was het tijd om de batterijen op te laden en dat te doen wat ik het liefste doe: rondkuieren op een hof, de dingen op me af laten komen en vooral genieten van het ‘zijn’ in de vrouwenstad van dat moment. Deze keer reisde ik richting Lier: het oudste hof van alle hoven. Ter gelegenheid van de Sint-Gummarisfeesten was er de unieke gelegenheid de begijnhofkerk binnenin te aanschouwen, een kans die ik niet wilde missen.

De Lierse kantwerksters in volle actie.

De Lierse kantwerksters in volle actie.

Naast het bekijken van de gerestaureerde huizen rondom de piëta en de piëta zelf en een kennismaking met de dames van de Lierse kantvereniging, dook ik de nauwere straatjes van het hof in voor een moment van ‘stil nazomeren’…

P1070701

Als laatste bezocht ik de Sint-Margaretakerk: alhoewel licht en ruim, trof ik er weinig beelden die vrouwen en de spiritualiteit van de voormalige hofbewoonsters centraal stelden.

P1070731

P1070716

Gelukkig sprong er een compositie uit die wel ‘Herstory’ vertelde: Anna die Maria onderwijst, lering en overdracht van kennis van vrouw tot vrouw.

Na een dagje Lier keerde ik ‘opgeladen’ huiswaarts…

© Debby Van Linden

* In de natuur zien we duidelijk een ‘omzetting’ van de zomer naar de herfst en het oogsten van hetgene we in het verleden hebben gepland. Afgestemd hierop, komen we symbolisch tot het ‘binnenhalen van de vruchten’: onze plannen krijgen vaste vorm en structuur en zetten we om in concrete actie(s).