Er even tussenuit…

Return again

Return again

Return to the land of your soul

Return to what you are

Return to where you are

Return to who you are

Born and reborn again*

 trapkaarsen

Begijnhovenqueeste piept er even tussenuit om te genieten van de ‘lichtdagen’!

Dankjewel om ‘Herstory’ te volgen!

Fijne lichtdagen met veel hart-elijke warmte toegewenst!

Tot in 2015 voor meer ‘queeste’! 

* tekst geschreven door Rav Shlomo Carlebach; lied met als thema ‘(terug)keren naar je innerlijke kracht/geloof’ (vanuit de Joodse mystiek of kabbala)

© Debby Van Linden

 

Advertisements

Yule – Zonnewende – Kerstmis*

 

Out of the dark, new light is born… 

She, it’s she, who brings new light

From her womb

From her blood

Mary, Mother, Holy woman

Raise with us, show us

How to bear the light in our hearts

yuledef

* Yule of onze traditionele ‘Kerstmis’ betekent: geboorte van de goddelijke vonk. Na de langste nacht en de korste dag, keert het licht terug. De ‘kerstboom’, de kleuren ‘rood’ en ‘groen’, de kerststronk,… dateren vanuit voorchristelijke culturen – ze staan in het teken van de komende lente (‘nieuwe, groene knoppen en blaadjes aan de bomen’) en vruchtbaarheid (‘de menstruatie als levengevend bloed’) van Moeder Aarde. Later in de geschiedenis werd deze periode door de christenen overgenomen en op 25 december (met de geboorte van jezus) geplaatst. Deze lichtdagen staat in het teken van dankbaarheid omtrent wat je het voorbije jaar aan (bezielende) kado’s hebt gekregen, alsook wat je in het nieuwe jaar geboren wilt zien worden.

© Debby Van Linden

Leuvense lichtjes…

Vorig jaar wist ik het net te laat, dit jaar wilde ik het voor geen geld missen: het Groot Begijnhof van Leuven badend in een sfeer van ontelbare lichtjes*. Op 13 december, het feest van de heilige Lucia, trotseerde ik de kou voor een tweede bezoek aan het begijnhof. Met het enthousiasme en de nieuwsgierigheid van een kind dat eindelijk Sinterklaas zal zien, wandelde ik richting begijnhof en nam de ingang bij de Schapenstraat.

P1060838

De aanblik van ontelbare theelichtjes in deze gewezen vrouwenstad betoverde me: ‘Wauw! Wat mooi!’ Ik werd er én stil van én wilde tegelijkertijd het pakkende van het moment uitspreken.

P1060853

P1060834

Een aantal keer ben ik het hof doorgewandeld, intens genietend van elk ogenblik. In de drukste straten liet ik het lawaai achter mij om te kunnen genieten van een stiltemoment, een ogenblik wilde ik bewust verbinding maken met de Leuvense begijnen en genieten van dit sacraal gebeuren op Sint Lucia. Ik besefte dat net deze periode met ‘donkere dagen’ het kaarslicht des te sterker en krachtiger doet uitkomen. Door verbinding te maken met de lichtjes, voedde ik mijn innerlijke vlam van bezieling. De lichtjes, geplaatst op een waterput, herinnerden me aan twee oervrouwelijke symbolen: de circel en het water (bron van alle leven).

AlessiaLeuvenwaterput

De twee uren reistijd richting Leuven en terug, de koude, het donker, de lichtjes, de bezielende gloed en betovering van het begijnhof,… ik heb van elk aspect genoten. Volgend jaar ben ik weer van de partij!

*De kilometers lange verlichte straten zijn het werk van de vriendenkring ‘Mannen van ’70’, een traditiegerichte groep in het Leuvense. Dank voor de aangename babbel en jullie werk om de vele kaarsjes te plaatsen.

© Debby Van Linden

Hasseltse halve glorie

Stevig ingeduffeld stapten we het Hasselse centrum in richting begijnhof. De begijnhofpoort doorwandelende kwam het hof me tegemoet: een aantal huizen en een ruïne sprongen in het oog.

poortHasselt

Deze laatste bleek een restant van de begijnhofkerk te zijn. De ruïne had iets, langs de andere kant betreurde ik het feit dat ook dit stukje erfgoed wegteerde.

P1050686

Het hof kwam me over als ‘mooi’ en ‘lelijk’, afhankelijk van welke kant ik opkeek: de resterende huizen gaven de glorie weer, de industriële bouw aan de andere kant werkte ontzielend op me in.

P1050723

Door de openstaande deuren van de voorhofjes wandelende, viel me het gedicht en een kleine toelichting, hangende aan de binnenkant, me op. Hier was duidelijk hart-elijkheid aanwezig! Aan één van de opschriften in de ‘Duivelstuin’ meende ik nog iemand met begijneninteresse natuurgewijs te ontmoeten.

P1050700

In deze late herfstperiode trof het me nog bloeiende rozen te zien. Ondertussen had ik een aantal boeken over het goddelijk vrouwelijke gelezen en wist nu dat de roos het symbool* vormde voor ‘de Vrouwe’ én de ziel: onuitroeibaar sterk én vervuld van mystieke schoonheid. Mijn (eerdere) connectie met deze ‘ZielsVrouwe’ kon ik nu plaatsen. Deze roos nam ik alvast als psychisch erf-goed én op foto mee.

P1050717

Buiten aan de begijnhofmuur zag ik haar weer, Maria! Deze keer kon ik haar plaatsen en herkennen als de Grote Moeder. Ik groette haar deze keer anders: als de Grote Moeder die bleef, ‘no matter what’.

P1050729

P1050736

Even later dook ze weer op, alsof ze mij teruggroette. In het zijportaal van de Sint-Rochuskerk keek ik naar haar in het glasraam: met een fiere, rechtopstaande en evenwichtige houding en de uitstraling van een priesteres. Naar deze Maria had ik lang gezocht: een vrouw, staande in haar eigen kracht!

*Mijn later onderzoekswerk naar ‘het vrouwelijke’ qua symboliek leidde tot de bevinding dat er vele symbolen zijn, naargelang plaats, tijd en cultuur licht verschillend, doch die steeds overeenkomen in één opzicht: de vrouw is het (begin van alle) leven.

© Debby Van Linden

Over de helft…

Terwijl ik mijn spullen inpakte voor een driedaagse richting Limburgse hoven, viel mijn blik op mijn begijnhovenreisgidsje: de hoven overlopende, besefte ik plots ‘over de helft’ te zijn! Van de 25 hoven in Vlaanderen, waren er nog een zestal te gaan plus nog een reis naar Nederland om het begijnenerfgoed in Breda en Amsterdam te ontdekken. Ik bleef me verwonderen over het keerpunt in mijn leven dat deze zoektocht inhield. En toch…

hildegard

Op de één of andere manier voelde ik dat er ‘iets’ ontbrak… hier was het weer, ‘iets’,… zo startte ooit deze queeste. Nu maakte dat gevoel zich heel snel kenbaar: ‘Ik wil ook naar Duitsland, het klooster van Hildegard bezoeken!‘ Sinds het bezoek aan het eerste begijnhof, had ik het boek over Hildegard von Bingen in handen gekregen en had het mij een aantal inzichten bijgebracht.

Zij maakte deel uit van mijn zoeken naar Herstory, dus een bezoek was op haar plaats. Een vraag aan mijn queestevriend en een paar mails aan de abdij later lag alles vast: binnenkort volgde er nog een extra tripje richting Rudesheim! Mijn gevoel zei volmondig ‘Yes!‘.

© Debby Van Linden